Tworzywo drzewne jest to materiał o innej budowie i właściwościach niż użyty do jego wytwarzania surowiec, tj. drewno. Na ogół tworzywo drzewne powstaje przez podzielenie (rozdrobnienie) drewna, a następnie połączenie uzyskanych cząstek w nowo jakościowy produkt. Technologię odpowiadającą tej definicji stosuje się w produkcji płyt wiórowych, pilśniowych, tworzyw z forniru, jak np. sklejka i lignofol.

 

 Płyty wiórowe - są to płyty wykonane z cząstek drewna lub zdrewniałych roślin jednorocznych, spojone klejem syntetycznym w wyniku prasowania w podwyższonej temperaturze. Przygotowanie wiórów obejmuje zespół czynności mających na celu wytworzenie i odpowiednie rozdrobnienie wiórów oraz wyselekcjonowanie wiórów o określonych wymiarach. Odpowiednio przygotowane wióry suszy się do wymaganej wilgotności. W wyniku operacji zaklejania na wysuszone wióry zostaje naniesiona ściśle określona ilość kleju. Formowanie ma na celu ukształtowanie kobierca zaklejonych wiórów. Kobierzec ten podczas prasowania przekształca się w płytę wiórową. Po prasowaniu płytę poddaje się sezonowaniu, mającym na celu wyrównanie wilgotności i wyeliminowani naprężeń w płycie, oraz wykańcza się przez formatyzowanie płyt oraz szlifowanie płaszczyzn płyt. Surowiec często stosowany do produkcji elemenów łóżka. Główną jego wadą jest słabe trzymanie łączników co powoduje wykruszanie się wiórów i znaczne osłabienie konstrukcji łóżka. Naprawa takich uszkodzeń jest bardzo trudna (w wielu przypadkach wręcz niemożliwa).

Płyty MDF i HDF - są to płyty drewnopochodne nowszej generacji. Produkowane są z włókien drzewnych klejonych w podwyższonej temperaturze i ciśnieniu. Otrzymany materiał ma jednorodny przekrój. Jest twardy, może być wykańczany okleinami naturalnymi (fornir) lub sztucznymi albo tylko pokryty lakierem. Stosowany jest do produkcji paneli podłogowych (HDF), płyt dla przemysłu meblarskiego (MDF), do robót stolarskich (MDF)i fronty meblowe(MDF). Oprócz płyt, z masy można wytłaczać elementy do dekoracyjnego wykończenia powierzchni (np. listwy o różnym profilu).

Sklejka - płyta sklejona z nieparzystej liczby fornirów. Podczas klejenia kolejne warstwy forniru układa się tak, aby włókna przebiegały pod kątem prostym. Daje to znaczną poprawę parametrów mechanicznych sklejki. W budownictwie sklejkę stosuje się przede wszystkim przy wykonywaniu robót stolarskich.

Płyta stolarska - jest to płyta złożona z warstwy środkowej, zwanej środkiem, oklejona obustronnie jedną lub dwiema warstwami obłogu lub arkuszami płyt pilśniowych. Płyty stolarskie są materiałem konstrukcyjnym, którego budowa na celu ujednolicenie wytrzymałości oraz zmniejszenie możliwości paczenia się drewna. Poprawnie wykonane płyty stolarskie się nie paczą. Obłogi mogą być pojedyncze i wówczas otrzymuje się płytę trójwarstwową lub podwójne, kiedy uzyskuje się płytę pięciowarstwową.

Płyty pilśniowe - to materiał płytowy o gr. 1,5 mm i większej wytwarzany z zastosowaniem ciepła lub ciśnienia, przy czym wiązania w tym materiale uzyskuje się w wyniku spilśnienia włókien i ich naturalnych właściwości adhezyjnych oraz przez dodanie kleju syntetycznego Podział ze wzg. na sposób wytwarzania: 

• porowate - podczas klejenia, płyty poddane są tylko podwyższonej temperaturze (bez podniesionego ciśnienia), otrzymany materiał jest porowaty i miękki. Płyty używane są do izolacji akustycznych w miejscach nie narażonych na działanie wilgoci. Grubość płyt wynosi 9,5 - 25,0 mm
• twarde - podczas klejenia poddane są obróbce termicznej pod ciśnieniem Używane są do robót stolarskich jako okładziny np. skrzydeł drzwiowych. Płyty są produkowane o grubości 2,4 - 6,4 mm.
• bardzo twarde - proces produkcji przebiega analogicznie jak płyt twardych. Płyty dodatkowo nasączane są olejem lub żywicami, albo mają wierzchnią powierzchnię pokrytą emalią. Przeznaczone są do robót stolarskich.

Tagi: plyty wiorowe, plyty MDF, pyty HDF, MDF, HDF, plyty pilsniowe, plyty stolaskie, sklejka, tworzywa drzewne, materialy drewnopochodne, ,